Ο sempai μου Nishimura sensei ήταν φίλος μου από το πανεπιστήμιο και όταν κάποτε βρεθήκαμε στην Ιαπωνία μιλήσαμε για την προοπτική συνεργασίας μας στην Ελλάδα με σκοπό τη διάδοση του καράτε. Μετά, ο Nishimura sensei έφυγε για την Αυστραλία και έμεινα εγώ στην Ελλάδα. Καταρχήν, δε σχεδίαζα να γίνω δάσκαλος του καράτε για τόσα χρόνια. Έμεινα όμως εδώ τα πρώτα δυο- τρία χρόνια και είδα τους μαθητές μου να εξελίσσονται και να θέλουν να συνεχίσουν, έτσι λοιπόν κι εγώ συνέχισα μαζί τους. Επίσης, ήθελα να παραμείνει κάτι από μένα όσο και από το καράτε όταν θα επέστρεφα στην Ιαπωνία.

Τον πρώτο καιρό δίδασκα σε ένα dojo  στην οδό Παρασσίου ( Πλ. Αττικής ) αλλά και στο Πολυτεχνείο, γεγονός που συντελούσε στο να ανέβει το γόητρο του καράτε. Είχα τότε περίπου 150 μαθητές, κάτι σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς πως κανείς από τους φοιτητές δεν είχε καμιά ιδέα για το καράτε, ούτε βέβαια το πανεπιστήμιο είχε κάποια παράδοση – όπως συμβαίνει για παράδειγμα σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού -. Ο αριθμός των μαθητών και το υψηλό μορφωτικό τους επίπεδο με έκανε πιο αποφασισμένο να συνεχίσω τη διδασκαλία μου και τελικά παρέμεινα στην Ελλάδα έκτοτε.